SMRT U VENECIJI

Nedavno sam na svojoj fb strani https://www.facebook.com/advokatkragujevac/ postavio link ka svom komentaru koji sam ostavio na blogu sudije Majića u vezi mišljenja Venecijanske komisije o predlozima ustavnih promena u oblasti pravosuđa.
Jedna od stvari na koje su tada ukazali, a meni je prva zapala za oko je mesto i uloga Ustavnog suda Republike Srbije u oceni zakonitosti i ustavnosti sudskih odluka.
Evo, da ponovim: http://misamajic.com/2018/06/28/pantelijin-testament/…

Meni je tu bio prvi utisak ovaj deo:
21. In its fourth paragraph, this draft Amendment refers to the review of court decisions, which may only be carried out by “legally authorised courts in the proceedings prescribed by law.” This provision intends to guarantee the independence of courts against outside interferences in the work of courts. For the Venice Commission, it is evident that the Constitutional Court is one of the legally authorised courts in the meaning of this paragraph. To this effect, the suggestion is made to alter the text by stating the following: “legally authorised courts, including the Constitutional Court, in the proceedings prescribed by law.”
Ili, kako bih ja to preveo, da je to “navođenje Ustavnog suda kao suda koji učestvuje u preispitivanju sudskih odluka (čime se toj gospodi, makar principijelno, izbija iz ruku adut da nisu “sud trećeg stepena” koji redovno potežu kad treba da ocenjuju povredu nečijeg ustavnog prava na pravično suđenje koje se ogleda u nezakonitoj odluci)”
Dakle, Ustavni sud bi, po mišljenju Venecijanske komisije, MORAO da preispituje sudske odluke redovnih sudova ukoliko su njima povređena ustavna prava građana i sa time se, u našim uslovima, potpuno slažem.

Šta je bilo posle?

U petak sam primio jednu, slobodno mogu reći istorijsku odluku Ustavnog suda. Premda i dalje drži isto stanovište (” Ustavni sud konstatuje da u postupku po ustavnoj žalbi nije nadležan da preispituje zaključke i ocene redovnih sudova…”), ovoga puta je US RS zavrnuo rukave (doduše, posle bezmalo četiri godine od podnošenja ustavne žalbe) i preispitao, pa poništio jednu, najblaže rečeno SKAREDNU presudu Apelacionog suda u Kragujevcu. Ovo svoje mešanje u sopstveni posao (kako ga vidi Venecijanska komisija) US RS je opravdao rečima “Zadatak Ustavnog suda je, međutim, da ispita da li je u konkretnom postupku od strane redovnih sudova primena procesnog, odnosno materijalnog prava bila proizvoljna ili diskriminatorska”. I našao je da je poništena presuda upravo takva.

Šta reći osim BRAVO!

I na kraju, zašto je ova odluka “istorijska”? Zato što posle nje najduži ostavinski postupak u istoriji srpskog pravosuđa (započet 1981. godine) i najduža parnica (po nalogu ostavinskog suda pokrenuta 1985. godine) još uvek nemaju svoj kraj. Bolje i tako, nego da se sve završilo onom (zamalo ne napisah “svinjarijom”) odlukom Apelacionog suda.
A sve je počelo tako što je u napadu Austrougarske carevine na Kraljevinu Srbiju 1914. godine poginuo Mihajlo Brđanin i iza sebe ostavio…

Na kraju ostaje pitanje da li kršenje prava mora da bude toliko drastično, a odluke redovnih sudova toliko nenormalne, da bi neko u ovoj zemlji, pa makar to bio i Ustavni sud, reagovao?

Leave a Reply

Your email address will not be published.